Η
μαντεμένια ξυλόσομπα ανάβει όλη μέρα στο καφενέ προσφέροντας την ζεστή θαλπωρή
της ομοιόμορφα στον χώρο , ενώ παράλληλα ο Χρήστος Καντένης σιγομαγειρεύει στη κατσαρόλα
λαχταριστό σπιτικό φαγητό με ότι εποχικά υλικά βρει διαθέσιμα . Για τον Χρήστο το
slow cooking δεν είναι μια απλή μέθοδος μαγειρέματος αλλά μια φιλοσοφία , τα νόστιμα
και ισορροπημένα πιάτα του τα διακρίνει η βαθιά γεύση και το υπέροχο μέλωμα. Το
κρέας περνάει ώρα στην κατσαρόλα ή στο φούρνο σε σημείο που να ξεκολλάει από το
κόκκαλο με ένα άγγιγμα του πιρουνιού. Ξεκινήσαμε με μια ακαταμάχητη και
βουτυράτη μανέστρα με κρέας προβατίνας , ένα πιάτο άχαστο απίστευτης ευωχίας
που συνδύαζε τη μεστή γεύση του κρέατος με το σπυρωτό και βουτυρένιο κριθαράκι που
σιγομαγειρεύτηκε μέσα σε ηδονικό στακοβούτυρο!!! Ακολούθησαν τα «ταπεινά» και εκφραστικά
μοσχαρίσια μάγουλα, μπορεί να μην αποτελούν κάποιο premium κομμάτι αλλά τα
τελευταία χρόνια έχουν κερδίσει επάξια τη θέση τους σε πιάτα με υψηλές
γευστικές απαιτήσεις. Όταν
μαγειρευτούν για αρκετές ώρες, στον φούρνο, το κολλαγόνο που περιέχουν δίνει
στο κρέας μια εξαίσια τρυφερή και βελούδινη υφή. Τα μαγουλάκια συνόδευε ένας πλούσιος
πουρές καπνιστής μελιτζάνας, το συγκεκριμένο φαγάκι ήταν μια παραλλαγή του διάσημου
χουνκιάρ μπεγιεντί. Η συνέχεια γράφτηκε με χοιρινό πρασοσέλινο ένα ρουστίκ
πιάτο βαθιάς νοστιμιάς όπου το γλυκοφάγωτο πράσο και η μεταλλικότητα του σέλινου
έδεσαν αρμονικά με το χοιρινό κρέας το οποίο πρώτα ο μάγειρας τσιγάρισε μαστορικά
σ’ ένα μπουκέτο μυρωδικών. Ο επίλογος γράφτηκε με μια ντελικάτη πανσέτα που ήταν
άψογα ψημένη και την συνόδευε μια καλοφτιαγμένη σος μουστάρδας με απίθανες γευστικές
αιχμές. Κλείνοντας θα σας πω το εξής , η μαγειρική του Χρήστου Καντένη μεταφέρει
μια ανθρώπινη ζεστασιά και άπειρα συναισθήματα φιλίας.
Υ.Γ
: να μην ξεχάσω το φρεσκότατο γαλοτύρι που μας έφερε ο Χρήστος , στο οποίο
προσθέσαμε μια ψημένη καυτερή πιπεριά και φτιάξαμε την καλύτερη τυροκαυτερή ever!!!
